یاد

يادم است که يادم نرود

تو را

تو يادم باش

يادم کن

من يادم رفته است يادم باشد

خودم را

دستهايت را يادم بياور
انعکاس عطر نفسهايت را

بانو1

تازه اول راه است

روز اول

هميشه تازه که شروع مي شود

سخت است

از اشک هاي تو است شايد

من گر گرفته ام

گرماي شور اشکهاي خدا

در اولين روز خفه ام مي کند

بانو

آسوده بخواب

من چشمهايم بيدار است

آرزو

کاش می توانستم آسان بمیرم!

لخت و عریان تر از کودکی ام

کاش ای کاش

می توانستم

آرام تر از برکه ای کنارافتاده

در گوشه ای خشک و بی بهار

خاموش بمیرم

مجسمه

دیگر نه تو آرامم می‌کنی

نه شعر !

نه خواب ! ...

نه باد مرا می‌برد

نه بارانی بر من میآید

نه مرگ

نه رفتگر

چگونه ات فرياد کنم

با دستهای سیمانی ام

دنباله رو

ردپاي نگاهم رد مي شود

از صورتت که مي گرداني آنبرها که در چشم نباشد

باشد،

حالا تو چشمهايت را از من بگير

برو دورترها تا صداي واژهايم را نشنوي

برو دورتر

روي از من نهان کن

خواب را از چشمهاي ترم برباي

ردپاي نگاهم را

نمي تواني بگيري که

تا دورترها هم دنبالت مي آيم

ترديد

يا تو هستي

يا تو نيستي

يک درصدم آدم بو ده باشم ،خسته مي شم

پس چطورکه اين حس ها را نمي گيري

پس چطور اين چيزهاي واضح را نمي بيني

يا بايد باشي

يا بايد نباشي

بذار يک حقيقت رو بگم

من حتي نمي دونم تو هستي يا نه؟

من حتي نمي دونم منو دوست داري يا نه؟

من حتي نمي دونم چي حساب ميشم؟

اين خود خواهي نيست؟

اگه فکر ميکني بايد برم

بهتره زودتر برم

- نمي خوام سده راهه زندگي ات شم

- من که تو نيستم.- تصميم ات چيه؟

- من نمي خوام مسير زندگي ات بخاطر من عوض بشه

- خب، يعني برم؟

- نمي خوام اينجوري سخت حرف بزنم.

- يعني دلت يه جاي ديگه اس؟

- نمي خام اذيت کنم

- تو مي گي باش. ولي نباش.

- هيچ چيز از بين نمي ره

- مي دوني هيچ چيز با ترديد خوب نيست. نه موندن نه رفتن.

- تا يه حدي فکرت حس ات کار مي کنه

- من تا حالا خدا برام بد نخواسته

- بريم ديگه؟

- ديگه ميري؟

- هميشه هستم.

- پس چرا نيستي؟ شايد خودم خواستم اينجوري باشي

- دلم مي خواد بگم نرو، نريم

- ما که با هم خوبيم چرا بايد بريم؟

- نمي دونم

- چند سال مگه زنده ايم ؛نصفش که گذشت

- من که تو نيستم

- ديگه جايي برا تصميم گيري نمونده

- حرف الکي نزن

- بيا بريم

کم راه

روزي صدايت خواهم کرد

تو از ياد مي‌بري خودت را

تو رد پاي سيمرغان را گم کرده اي
تنهاييِ تنهاي تنم را

رخصت

بگذارید آیندگان بدانند که ‏در سرزمین بلاخیز ایران هم بودند مردمی که عاشقانه زندگی کردند. تاریخ عاشق کشی در ایران، نشان از قربانیانی دارد که هرچند نامی نیک در روزگار برای خود به جا گذاشته اند اما همواره زخم خورده و رنج دیده ی روزگاری بوده اند که در آن زیسته اند.بگذارید باور کنند در این بلاد هم آدمهایی سالهای سال دندان به جگر گرفتند و نترسیدند و غصه خوردند وغصه دانشان ترکید.

تاریخ چشمهایش کور است نمی بیند. تو چشمهایت را باز کن. او زود فراموش می کند تو یادم باش

چرا آنروز بخار شدی رفتی دریای نمک؟؟؟ چقدر دنبالت گشتم...

صدای آن غریبه چقدر آشنا بود.چند بار اول تنها می توانستم گوشی را کنار گوشم بچسبانم و حرف هایم ته گلویم چسبیده بودند انگار.

چقدر بچگی کرده بودیم با هم . چقدر عاشقی کرده بودیم. چقدر تا صبح با قراره تماشای ماه بیدار بودیم و چشم در چشم هم چقدر زندگی زندگی زندگی کرده بودیم.

(ابوظبی- بهار88)

ترس

تکه پاره های مرا به حال خود بگذار

همه ات را پخش کن روی بوم نقاشی هایت

من که خودم را پیش فروش کردم

هرچه تقدیر باشد

گلی که دیروز برایت فرستادم

در راه خشکید

این قانونِ تبعید است

ساقه اش را بو کن

هنوز دارم به سمتت می آیم

تکه پاره های خشکیده ی تنم را به حال خود بگذار

جرا همیشه مرا می ترسانی؟

چرا نقاشی هایت مرا می ترسانند؟

چرا همیشه نقش چشمهای مرا نقاشی می کنی؟

ستاره های چشمهایت

فقط به من اشاره کن ٬
تمام می شوم شبی
سرِپیچ کوچه که می گردی
آرام ،چارقد سفید گلدارت را
در باد تاب بده.
عطر زلفهایت چند وقت پیشتر می رسد
من
من
آری من همان پسرکی هستم
که بالای درخت گردو هر روز منتظر است
گردو ها در زمستان چوب اند
و چشمهای من یخ زده اند
به کوچه باغیِ تاریک
ستاره های چشمهایت را
از زمین بردار
اینجا سخت آسمان تاریک است

من حرمت چشمهای تو را گریه کرده ام

من حرمت چشمهای تو را گریه کرده ام

تو بی مجال اندیشه به لبخند

هی بزن زیر خنده

آفتاب در می آید به لبخندهایت

به سپیدی

پنجره ها می خوانند

خروسها در غروب حل می شوند

من دیگر نخواهم آمد

من دیگر تمام نمی شوم

من از آن تو شده ام

کاش از سایه چناری که روی پنجره ات افتاده
یک سبد آفتاب برایم بیاوری

بدون شرح!

خدايا نترس؛
دستت را به من بده
پايين بیا
اينجا، آنقدر هاهم وحشتناک نيست!

باد

دستهایم در باد
بوی تو می دهد
نفس می کشم تورا
دستهایم را به رقص می خوانی
دستهایم را به رقص می خوانی
سکوتهای دولا چنگی ات را می شکند باد
می شنوم صدای نفسهایت را
در بر می گیریم ات
می چرخم در تو
می گردم با تو
می گردم
می گردم
تا سیاهی
در سیاهی تو می شوم
به رقص می خوانیم
مماسِ تو که باشم

من به چشمهایم پاکی آموخته ام
نه نبند چشمهایت را
رهایم می کنی

برای دختران در بند سرزمینم

دختران دشت !// دختران انتظار !// دختران امید تنگ// در دشت بی کران// و آرزوهای بی کران// در خلق های تنگ !// دختران خیال آلاچیق نو// در آلاچیق هایی که صد سال !_// از زره جامه تان اگر بشکوفید// باد دیوانه// یال بلند اسب تمنا را// آشفته کرد خواهد ...// دختران رود گل آلود !// دختران هزار ستون شعله به تاق بلند دود!// دختران عشق های دور// روز سکوت و کار// شب های خسته گی!// دختران روز بی خستگی دویدن// شب// سر شکسته گی!_// در باغ راز و خلوت مرد کدام عشق _// در رقص راهبانه ی شکرانه ی کدام// آتش زدای کام// بازوان فواره ای تان را خواهید برفراشت؟// افسوس !// موها ، نگاه ها// به عبث// عطر لغات شاعر را تاریک میکنند.// دختران رفت وآمد در دشت مه زده//! دختران شرم// شبنم// افتاده گی// رمه!_// از زخم قلب آبایی// در سینه ی کدام شما خون چکیده است ؟// پستان تان ،کدام شما// گل داده در بهار بلوغش ؟// لب های تان کدام شما// لب های تان کدام// _بگویید !_// در کام او شکفته ، نهان ،عطر بوسه یی؟// شب های تار نم نم باران _که نیست کار _// اکنون کدام یک ز شما// بیدار می مانید// در بستر خشونت نومیدی// در بستر فشرده ی دل تنگی// در بستر تفکر پر درد رازتان// تا یاد آن _که خشم و جسارت بود _// بدرخشاند// تا دیر گاه، شعله ی آتش را// در چشم بازتان؟// بین شما// _بگویید!_// بین شما کدام// صیقل می دهید// سلاح آبایی را// برای// روز// انتقام ؟//
احمد شاملو